Ελληνικά (el) Επεξεργασία

↓ πτώσεις       ενικός         πληθυντικός  
ονομαστική η φωνή οι φωνές
      γενική της φωνής των φωνών
    αιτιατική τη φωνή τις φωνές
     κλητική φωνή φωνές
Παράρτημα:Ουσιαστικά

  Ετυμολογία Επεξεργασία

φωνή < αρχαία ελληνική φωνή < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *bʰoh₂neh₂ < *bʰeh₂- (μιλώ, φημί)

  ΠροφοράΕπεξεργασία

ΔΦΑ : /fɔˈni/
συλλαβισμός: φω‐νή

  ΟυσιαστικόΕπεξεργασία

φωνή θηλυκό

  1. ο ήχος που παράγεται από τον αέρα που ξενικά από τους πνεύμονες, όταν πάλλει τις φωνητικές χορδές του λάρυγγα και μορφοποιείται από τα όργανα της στοματικής και ρινικής κοιλότητας (ανθρώπων και ζώων)
  2. η ικανότητα / δυνατότητα παραγωγής ήχων, τόνων και γενικότερα φωνής
    δυνατή / γλυκιά / βραχνή / ψιθυριστή / πνιγμένη / στεντόρεια φωνή
    τα δέντρα δεν έχουν φωνή
  3. (πληθυντικός) δυνατές ομιλίες, κραυγές, φασαρία, θόρυβος
    οι φωνές τους ακούγονταν μέχρι το δρόμο
  4. (μεταφορικά) ο ήχος ή σύνολο ήχων που βγάζουν τα άψυχα αντικείμενα
    η φωνή του δάσους / της θάλασσας / του ανέμου
  5. (συνεκδοχικά) μια προσωπικότητα με κύρος
    η φωνή του τάδε έχει μεγάλη απήχηση στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής
  6. (μεταφορικά) το εσωτερικό συναίσθημα, η προαίσθηση που μας επιβάλλει / προτρέπει / αποτρέπει ένα τρόπο συμπεριφοράς
    η φωνή της συνείδησης / του καθήκοντος / της καρδιάς / της φύσης / της λογικής
  7. μια γνώμη ή μια θέση που παίρνει δημοσιότητα
    η φωνή διαμαρτυρίας / δυσαρέσκειας / αγανάκτησης / του λαού / της μειοψηφίας / της επαρχίας
  8. (γραμματική) υποκατηγορία του ρήματος που αναφέρεται στα παρεπόμενά του, η κατηγοριοποίηση των τύπων ενός ρήματος με βάση τα μορφολογικά του χαρακτηριστικά και, συγκεκριμένα, τις καταλήξεις με τις οποίες δηλώνεται κλιτικά, όταν εκφράζει ενέργεια (ενεργητική φωνή, π.χ. κρατώ), πάθος (παθητική φωνή, π.χ. αμφισβητούμαι) ή κατάσταση (μέση φωνή, π.χ. κοιμάμαι)
    η νεοελληνική έχει ρήματα ενεργητικής και παθητικής φωνής ενώ τα ρήματα της αρχαιοελληνικής έχουν ενεργητική, μέση και παθητική φωνή
  9. (γλωσσολογία) άλλη ονομασία του φθόγγου
  10. (μουσική) καθεμιά από τις μελωδίες που συνηχούν αρμονικά σε ένα μουσικό έργο
    δείτε τις λέξεις πολυφωνία και τετραφωνικός, πρώτη φωνή, δεύτερη φωνή
  11. η ικανότητα να τραγουδάει κάποιος
    έχει φωνή ψάλτη

ΕκφράσειςΕπεξεργασία

Συγγενικές λέξειςΕπεξεργασία

  ΜεταφράσειςΕπεξεργασία



Αρχαία ελληνικά (grc) Επεξεργασία

  Ετυμολογία Επεξεργασία

φωνή < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *bʰoh₂neh₂ < *bʰeh₂- (μιλώ, φημί)

  ΟυσιαστικόΕπεξεργασία

φωνή θηλυκό

  1. η φωνή ανθρώπου και γενικά ο ήχος που βγάζουν άψυχα και έμψυχα (η κραυγή/ήχος ζώου, ο ήχος μουσικού οργάνου, των κυμάτων κ.λπ.)
    ἄνθρωπος πολλὰς φωνὰς ἀφίησι, τὰ δὲ ἄλλα μίαν (Αριστοτέλης)
    φωνή αὐτοῦ ὡς φωνή ὑδάτων πολλῶν
  2. η γλώσσα (που μιλά κάποιος)
    μανθάνω τὴν Ἑλληνικὴν φωνήν - μαθαίνω την ελληνική γλώσσα
  3. η ρήση, η αποφθεγματική φράση, η άποψη
    ἡ τοῦ Σωκράτους φωνή (Πλούταρχος)
  4. οι φωνασκίες, οι δυνατές φωνές

ΕκφράσειςΕπεξεργασία

  • ἀπὸ φωνῆς (του....): καθ' υπαγόρευση του...