Ελληνικά (el) Επεξεργασία

↓ πτώσεις       ενικός         πληθυντικός  
ονομαστική ο δρυοκολάπτης οι δρυοκολάπτες
      γενική του δρυοκολάπτη των δρυοκολαπτών
    αιτιατική τον δρυοκολάπτη τους δρυοκολάπτες
     κλητική δρυοκολάπτη δρυοκολάπτες
Κατηγορία όπως «ναύτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

  Ετυμολογία Επεξεργασία

δρυοκολάπτης < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική δρυοκολάπτης

  ΟυσιαστικόΕπεξεργασία

δρυοκολάπτης αρσενικό

  • (ορνιθολογία) πουλί της οικογένειας των Δρυοκολαπτιδών που ανοίγει οπές σε συνήθως γερασμένα δέντρα και αναζητεί τροφή ή φτιάχνει εκει τη φωλιά του
    Δρυοκολάπτης ο μείζων (Picus major)
    Δρυοκολάπτης ο χλωρός δηλαδή πράσινος (Picus viridis)

ΣυνώνυμαΕπεξεργασία

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

  ΜεταφράσειςΕπεξεργασία



Αρχαία ελληνικά (grc) Επεξεργασία

↓ πτώσεις       ενικός         πληθυντικός  
ονομαστική δρυοκολάπτης οἱ δρυοκολάπται
      γενική τοῦ δρυοκολάπτου τῶν δρυοκολαπτῶν
      δοτική τῷ δρυοκολάπτ τοῖς δρυοκολάπταις
    αιτιατική τὸν δρυοκολάπτην τοὺς δρυοκολάπτᾱς
     κλητική ! δρυοκολάπτ δρυοκολάπται
  δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ τὼ  δρυοκολάπτ
γεν-δοτ τοῖν  δρυοκολάπταιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
Γνωστός ο τονισμός του πληθυντικού δρυοκολάπται.
1η κλίση, ομάδα «στρατιώτης» Κατηγορία όπως «τοξότης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

  Ετυμολογία Επεξεργασία

δρυοκολάπτης < δρῦς + -ο- + κολάπτ(ω) + -ης

  ΟυσιαστικόΕπεξεργασία

δρυοκολάπτης αρσενικό (πληθυντικός: δρυοκολάπται [1]

ΣυνώνυμαΕπεξεργασία

  ΠηγέςΕπεξεργασία

  1. https://books.google.gr/books?id=p2oMAAAAYAAJ&pg=PA520 books.google] Αριστοτέλης