φασισμός: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

→‎Μελέτη του φασισμού: Ατεκμηρίωτο κείμενο
(→‎Μελέτη του φασισμού: Ατεκμηρίωτο κείμενο)
 
Σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, ο φασισμός δεν ανέπτυξε ποτέ πλήρες δόγμα ή πολιτική θεωρία και, κυρίως, δεν γράφτηκαν οποιαδήποτε σημαντικά πολιτικά κείμενα από φασιστική σκοπιά μετά το [[1945]]. Έτσι, σχεδόν όλα τα κείμενα πάνω στο θέμα της φασιστικής ιδεολογίας έχουν γραφτεί από μη φασίστες και αντιφασίστες συγγραφείς, και έτσι είναι συχνά δύσκολο να καθορίσει κανείς τη θέση του φασισμού πάνω σε διάφορα σημαντικά θέματα. Η λέξη "φασίστας" χρησιμοποιείται συνήθως με αρνητική σημασία, συχνά ως μια ετικέτα για επίκριση μιας αντίθετης άποψης, υποδηλώνοντας απολυταρχισμό και αντιδημοκρατική αντίληψη.
 
Ιστορική κριτική και συμπεράσματα απο την εμφάνιση και δράση αυτού του φαινομένου.
 
Τι είναι λοιπόν ο Φασισμός
Με μια φράση:
Ο Φασισμός είναι η εξουσία των ίδιων των Τραπεζιτών.
Είναι η οργάνωση και η μεθόδευση της τρομοκρατικής καταπίεσης των εργαζομένων.
Ο Φασισμός όχι μόνο δεν είναι εχθρός της πλουτοκρατίας, των καρτέλ, του βιομηχανικού, εμπορικού, ναυτιλιακού, τραπεζικού, ξενοδοχειακού κεφαλαίου αλλά απεναντίας, διασφαλίζει την συνέχιση της κυριαρχίας τους με τη βία όταν αυτό δεν είναι δυνατό να συνεχιστεί “δημοκρατικά” και ομαλά.
Ο Φασισμός εξαλείφει τα υπολείμματα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και αναδεικνύει την ανοιχτή βία σε κυβερνητικό σύστημα.
Ο Φασισμός αυτοκηρύσσεται σαν ο μοναδικός εκπρόσωπος όλων των στρωμάτων του πληθυσμού: του βιομήχανου και του εργάτη, του εκατομμυριούχου και του άνεργου, του μεγαλοκτηματία και του φτωχού αγρότη, του μεγαλοεισοδηματία και του μικροεπαγγελματία.
Κάνει σαν να υπερασπίζεται τα συμφέροντα όλων των στρωμάτων, τα συμφέροντα του Έθνους!
Ο Φασισμός που εμφανίζεται μπροστά στο Λαό με το προσωπείο του ευεργέτη, πετάει ένα θλιβερό ξεροκόμματο στις πεινασμένες και εξαθλιωμένες οικογένειες.
Υπόσχεται στη γυναίκα ένα ευτυχισμένο σπιτικό αλλά από την άλλη μεριά την σπρώχνει όσο κανένα άλλο καθεστώς στο δρόμο της πορνείας.
Ο φασισμός δεν είναι μόνο εθνικισμός των αφεντικών αλλά και κτηνώδεις Σωβινισμός.
 
Η άνοδος του Φασισμού στην εξουσία δεν είναι μια απλή αλλαγή, μια απλή αντικατάσταση μιας αστικής δημοκρατικής κυβέρνησης από μια άλλη.
Είναι η αλλαγή της μορφής διακυβέρνησης.
Από την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία στην ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία.
Ο Φασισμός δεν φτάνει στην εξουσία ομαλά και απλά μια ημέρα εκλογών. Φτάνει στην εξουσία συνήθως μετά από αμοιβαίο, πολλές φορές σκληρό αγώνα ανάμεσα στον ίδιο και τα αστικά κόμματα τα οποία, έχοντας ήδη πάρει μια σειρά σκληρά αντιλαικά και αντιδραστικά μέτρα, προετοιμάζουν και βοηθούν άμεσα τον ερχομό του στην εξουσία. Αυτό συμβαίνει αντικειμενικά.
Σ’ αυτήν την κατάσταση η αντιφασιστική ρητορική των θεσμικών συντηρητικών εκφραστών του συστήματος εξουσίας (κυβερνητικά κόμματα, Εκκλησία), όχι μόνο δεν εμποδίζει την άνοδο του Φασισμού αλλά την επιταχύνει κιόλας.
 
Στην εσωτερική πολιτική, είναι το σύστημα διακυβέρνησης της πολιτικής αλητείας.
Το σύστημα της ενοχοποίησης και της τρομοκρατίας των τραμπούκων σε βάρος των εργαζομένων, των νέων, της διανόησης.
Ο Φασισμός δεν είναι μια εξουσία πάνω από τους πλούσιους και τους φτωχούς ούτε και η εξουσία των κουρελήδων πάνω στους τραπεζίτες.
Είναι η εξουσία των ίδιων των Τραπεζιτών.
Είναι η οργάνωση και η μεθόδευση της τρομοκρατικής καταπίεσης των εργαζομένων.
 
Στην εξωτερική πολιτική, ο Φασισμός στέκεται με επιθετική διάθεση απέναντι σε όλους τους λαούς. Είναι Σωβινισμός στην πιο ακραία και βάρβαρη μορφή του που καλλιεργεί το μίσος απέναντι σε άλλους λαούς.
 
Από πού πηγάζει όμως η επιρροή του Φασισμού στο Λαό?
Ο Φασισμός καταφέρνει να κερδίζει τμήματα του λαού επειδή με δημαγωγικό τρόπο επικαλείται τις πιο επείγουσες ανάγκες του.
Πλησιάζει το λαό με μια εκλεπτυσμένη αντισυστημική δημαγωγία, εκμεταλλεύεται την οργή και το βαθύ μίσος που τρέφει ο λαός απέναντι στην ληστρική αστική τάξη, ενάντια στις τράπεζες, τους μεγιστάνες του πλούτου και τα κόμματά τους και ρίχνει συνθήματα που στις δοσμένες συνθήκες είναι τα πιο δελεαστικά για το πολιτικά ανώριμο κομμάτι του λαού.
Υποδαυλίζει και μεγενθύνει τις πιο βαθιά ριζωμένες μέσα στο λαό προλήψεις.
Εκμεταλλεύεται τα πιο αγνά λαικά αισθήματα για δικαιοσύνη και Εθνική υπερηφάνεια.
Εντυπωσιάζει με την ορμητικότητα και την δυναμικότητα που επιτίθεται.
Με τον κυνισμό και την εξαπάτηση εκμεταλλεύεται την απόγνωση, την απελπισία, την ανασφάλεια, την ανεργία, την αβεβαιότητα για το αύριο, το πληγωμένο Εθνικό αίσθημα και παρασέρνει μικρομεσαίους που καταστρέφονται, νέους που ήδη νιώθουν άχρηστοι και απελπισμένους εργάτες και αγρότες στην κοινωνική και σωβινιστική δημαγωγία του.
Παρουσιάζεται κοινωνικά ευαίσθητος, κοντά στον άπορο και τον αδύναμο, παρέχοντας του με καμπάνιες που εμφανίζει ως κοινωνική δράση, ελεημοσύνη με ρούχα και τρόφιμα άλλων.
 
Ο Φασισμός δεν παγιδεύει τη νεολαία μόνο με τον στρατιωτικό ρομαντισμό που αποπνέει.
Με την ιδεολογική προπαγάνδα αποσκοπεί να τους ποτίσει με την πίστη ότι είναι πράγματι πρόθυμος να δώσει μια καλύτερη ζωή στη νεολαία.
Υπόσχεται στους νέους και στους ήδη εργαζόμενους “νόμιμη απασχόληση και δίκαιο μισθό” και την ίδια στιγμή τους παραδίδει με όρους σκλαβιάς στα αφεντικά υποχρεώνοντάς τους να δεχτούν ένα πιο χαμηλό, πιο άθλιο επίπεδο ζωής. Αντικαθιστά εξαθλιωμένους αλλοδαπούς με ντόπιους σκλάβους χωρίς καλύτερη αμοιβή αλλά “νόμιμη”, χωρίς δικαιώματα αλλά για ένα κομμάτι ψωμί.
Στις ίδιες επιχειρήσεις και τόπους δουλειάς, που μετατρέπονται για το σύγχρονο εργαζόμενο σε στρατόπεδα, στα οποία κυριαρχεί η βάρβαρη πειθαρχία και η αχαλίνωτη αυθαιρεσία του κεφαλαίου.
 
Είναι χαρακτηριστικό πως οι Γερμανοί φασίστες δεν δίστασαν να παριστάνουν τους “σοσιαλιστές” μπροστά στο λαό και να παρουσιάσουν τον ερχομό τους στην εξουσία σαν “Επανάσταση“ εκμεταλλευόμενοι την θέληση του Γερμανικού λαού για κοινωνική πρόοδο και αποκατάσταση της Εθνικής του υπερηφάνειας που είχε καταρρακωθεί με τη συνθήκη των Βερσαλλιών.
Ο Φασισμός παραδίνει το λαό στο έλεος των πιο διεφθαρμένων, των πιο πουλημένων, των πιο εγκληματικών στοιχείων, όμως, μπροστά στο λαό, παρουσιάζεται με το αίτημα για μια δίκαιη, έντιμη και πατριωτική διακυβέρνηση…
 
== Παραπομπές ==
45

επεξεργασίες